top

Op weg naar je droom

Aan de eettafel maken we vakantieplannen. Waar zullen we deze zomer naar toe gaan? Wordt het Engeland? Dan onderbreekt onze vierjarige de plannenmakerij met een nuchtere opmerking: “Papa, weet je wel hoe je naar Engeland moet rijden? Aan het einde van onze straat moeten we rechts en dan naar links. Maar hoe moeten we dan verder?” We lachen vrolijk om zijn gedachtenkronkel. Het doel is duidelijk, dat is Engeland. Hoe we daar precies komen? Dat zoeken we onderweg wel uit en hoeven we nu niet in detail te weten.

Maar dan bedenk ik me: in het echte leven denken we veel te vaak als onze vierjarige. Te vaak zien we een doel en de weg daar naartoe als een geheel. Kennen we de weg nog niet precies? Dan schrikken we terug voor een doel. Zelfstandig ondernemer worden? Een nieuw product lanceren? Je klanten op een betere manier helpen? We zetten de stap pas als we precies denken te weten hoe je dat aanpakt. Terwijl we ook weten dat je zoiets niet van tevoren kunt plannen.

Een doel bereik je door te beginnen. Door aan te pakken. Al doende verzamel je wat je nodig hebt. Leer je wat werkt. Of wat je beter kunt laten. Het belangrijkste is je droom. Daarmee begint alles. Ga doelen stellen. Laat je niet belemmeren door een weg die je vooraf niet kent, maar kies je bestemming. Zonder schroom, vanuit je passie. Durf te dromen. Zonder dat je de weg vooraf precies kent. Dan wordt het leven een spannende reis. Een reis die mooier is dan al je vakanties bij elkaar.

Groot worden door jezelf te zijn

In het grote kantoorpand van de multinational heb ik een afspraak. Terwijl ik naar binnen wandel, stopt er een grote auto. Een chauffeur stapt uit en opent de achterdeur van de wagen, waar een manager uitstapt. Ik herken de voorzitter van de Raad van Bestuur, die zich naar binnen haast. Mijmerend kijk ik hem na. Hoe zou het zijn om zo’n baan te hebben? Ik voel me plots klein naast dit uit de media bekende gezicht. Zo’n man doet belangrijk werk, wat doe ik er dan eigenlijk toe?

Het leven zit vol helden. Media bestoken ons er dagelijks mee. Die beroemde topsporter, de politicus, de schrijver, de journalist, de acteur. De bestuursvoorzitter van een groot bedrijf. Bij al die grootheid kun je je zelf klein gaan voelen. Wie ben jij nou helemaal? Of je droomt weg: ooit ben ik ook groot en beroemd. Wacht maar af, later…

Toch is dat helemaal niet nodig. Je hoeft je niet klein te voelen, je hoeft niet te verlangen naar ‘later als je groot bent’. Wat telt is juist het nu. Het nu waarin je bent wie je bent. Waarin je talenten hebt. Ideeën, plannen maakt en kansen ziet. In dat nu ben je alles. Maak je niet kleiner dan je bent. Durf te zijn wie je bent. Met je talenten en je eigenaardigheden.

Wacht niet op later, blijf niet langer dromen, maar begin in het heden. Begin nu. Ga aan de slag. Doe waar je goed in bent, wat je leuk vindt, waarmee je anderen helpt. Ga creëren en doe daarbij elke dag weer je uiterste best. Je hoeft niet groot te worden door een ander te worden. Je bent al groot, door gewoon te doen wat je doet. Door jezelf te zijn. Elke dag weer. Op je allerbest.

Je kunt…

Je kunt uitleggen waarom het dit keer weer niet zal lukken.
Je kunt analyseren wat de nadelen zijn.
Je kunt even wachten totdat je over alle informatie beschikt.
Je kunt uitstellen totdat het echt perfect is.
Je kunt afwachten tot je baas je de opdracht geeft.
Je kunt uitleggen waarom anderen in gebreke zijn gebleven.
Je kunt eerst een cursus volgen.
Je kunt alle gereedschappen gaan aanschaffen.
Je kunt wachten op toestemming.
Je kunt afstemmen totdat iedereen op een lijn zit.

Maar waarom zou je? Je kunt het ook nu gaan doen.

Het notitieboekje dat voor wonderen zorgt

In het grote warenhuis valt m’n blik op een mooi notitieboekje. Klein, handzaam, met een stevige kaft. Het past in elke binnenzak en tas. Wat zou dat handig zijn! Ik zie mezelf al zitten: een column schrijven op het terras of het strand. Met zo’n boekje zou ik echt goede verhalen kunnen schrijven, misschien wel een bestseller.

Dan neemt m’n nuchtere aard het over van m’n dromen: waarom denk ik dat ik een boekje nodig heb om goed te schrijven? Nu type ik alles op m’n computer en onderweg maak ik snelle columns op m’n telefoon. Meer heb ik helemaal niet nodig. Als ik wil schrijven, moet ik investeren in tijd en de discipline om aan de slag te gaan. Het kopen van een boekje is zinloos.

Sterker nog: eigenlijk is het boekje een vorm van uitstellen en duikgedrag. Ik doe alsof ik zonder zo’n boekje niet goed kan schrijven, maak het boekje tot een excuus.

Ik bedenk me dat het vaak zo gaat: je wilt iets bereiken, iets bijzonders doen. Maar diep van binnen zit je weerstand, hik je ergens tegenaan, wil je niet aan de slag. Het valt echter niet mee om je innerlijke weerstand te verslaan, om jezelf te veranderen. Veel makkelijker is het om een excuus in de buitenwereld te zoeken: eerst heb ik een mooi boekje nodig en dan kan ik schrijven. Wat een onzin. Wat een vluchtgedrag.

Om het beste uit jezelf te halen heb je weinig meer nodig dan jezelf. Wonderboekjes bestaan niet. Alhoewel… Ik draai me om en kijk peinzend naar het boekje dat me glimlachend aanstaart. Dit boekje heb ik niet nodig om goed te schrijven, maar het heeft me wél een belangrijke levensles geleerd. Liefkozend tik ik even op de kaft. Dan draai ik me om en loop resoluut weg. De les van het boekje is helder. Wonderen bestaan wel, maar daar moet ik zelf voor aan de slag!

Tagged , ,

De andere kant van de heuvel

Langzaam draaien m’n pedalen in het rond. Ik voel de brandende zon in m’n rug prikken en zie de weg voor me omhoog lopen. Steeds verder omhoog. Aan m’n rechterhand zie ik de vallei, met kleine huisjes in de diepte. Uit m’n ooghoek zie ik een autowrak in de diepte liggen. Een afdankertje, of een fatale rit? Ik wil er niet over nadenken en zwoeg verder. Omhoog, tegen de heuvel op.

Dan hoor ik het hoge stemmetje van m’n zoontje vanaf het achterzitje: “Is het zwaar, mama?” vraagt hij omdat hij me hoort steunen. “Ja, best wel”, zeg ik. M’n zoontje is duidelijk onder de indruk van de rit. Hij vind het mooi, maar ook spannend. “Is het nog ver?” is z’n volgende vraag. “Dat weet ik niet”, antwoord ik naar waarheid. De weg loopt nog ver door, maar ik denk dat we nu bijna bij de top van de berg zijn. “Moeten we helemaal naar boven?” wil hij weten. “Nee hoor, als we geen zin meer hebben kunnen we omdraaien en weer naar beneden fietsen” antwoord ik. Daarvan is hij even stil. Ik spaar m’n adem en zwoeg verder tegen de heuvel op. Het uitzicht is adembenemend, maar helaas de steile helling ook. Toch zijn we al een heel eind gevorderd, ik schat dat we de helling voor zo’n 80% hebben bedwongen. Lees meer

Dat hebben mijn ouders me nooit geleerd

In het bedrijfsrestaurant schuif ik aan bij drie mensen van de afdeling waarmee ik tijdelijk een project doe. Al snel gaat het gesprek over ondernemerschap en een eigen bedrijf beginnen. Roel ziet zichzelf niet doen: “M’n ouders waren ook geen ondernemers, dus dat heb ik van huis uit niet meegekregen”, zo legt hij uit.

De anderen knikken begrijpend, maar bij mij begint het te kriebelen. Waarom zou je je laten vastleggen door het leven dat je ouders ooit leefden? Waarom neem je niet de verantwoordelijkheid voor je eigen leven, voor je eigen keuzes?

Ik weet dat Roel een kei is in het maken van mooie presentaties. Dus ik kan het niet nalaten om hem even wakker te schudden: “Hoe zit het dan met het gebruiken van Powerpoint voor het maken van presentaties? Heb je dat wel van huis uit meegekregen van je ouders?”

Roel schud z’n hoofd: “Nee joh, daar heb ik veel tijd en energie in gestoken om het mezelf te leren. Ik heb er een paar goede boeken over gelezen en zelf een dure cursus betaald. En ik probeer steeds weer het beste uit mezelf te halen bij elke presentatie die ik maak.”

Als hij is uitgepraat kijkt hij me plots lachend aan. “Nu ga jij vast zeggen dat het met ondernemerschap net zo werkt. Als je het graag wilt en je doet er zelf moeite voor, kun je dat natuurlijk ook gewoon leren!”

Ik kijk hem lachend aan: “Precies! En ik zal je nog een geheim verklappen: het geldt niet alleen voor ondernemerschap, maar voor vrijwel alles wat je ‘niet van je ouders hebt meegekregen’. Roel knikt: “Dat excuus kunnen we dus voortaan niet meer gebruiken als we ons weer eens voor onszelf verstoppen!”

Hij vervolgt: “Als je iets echt wilt, moet je er altijd zelf tijd en moeite in steken, maar dan lukt het je ook. Dan kun je echt het leven gaan leiden dat je wilt. Zorgen voor werk dat je echt leuk vindt. Maar als je me nu excuseert: ik moet nodig nog een powerpoint-presentatie afmaken!”

Het kwetsbare kasteel

De wielen van m’n tram ratelen over de rails. Regen tikt tegen het raam. Ik kijk dromerig naar buiten, naar de grote kantoortorens van de binnenstad. Vanuit de tram lijken de torens op een kasteel. Kaarsrechte muren, hoge wanden. Met binnen een eigen wereld, die van het slot. Ongenaakbaar, onneembaar, onoverwinnelijk.

Elke vesting heeft een zwakke plek

Ik denk aan de ridderverhalen uit de boeken. Herinner me dat kastelen niet werden verslagen door een brute aanval, maar door een eenvoudige belegering. De toevoer vanuit de buitenwereld, de logistiek, werd lamgelegd. Grondstoffen en eten kwamen niet meer binnen. Het machtigste kasteel kon zo eenvoudig tot overgave worden gedwongen. Ik peins verder en kom tot een belangrijk inzicht. Lees meer

Waar doe ik het eigenlijk nog voor?!

Op de stralende zaterdagmiddag check ik in de zon in de achtertuin hoeveel bezoekers m’n blog vandaag heeft getrokken. Ik kijk verbijsterd naar m’n schermpje: acht! Pfff, de moed zakt me in de schoenen. Heb ik daar al meer dan een jaar keihard voor gewerkt. Heb ik daar al meer dan tweehonderd columns voor geschreven?  Wat teleurstellend weinig belangstelling. Waar doe ik het eigenlijk nog voor?!

Ik denk aan de echte toppers, grote kunstenaars die beroemd zijn. Echte schrijvers, of de grote schilders in het Kröller-Müller museum waar ik pas ben geweest. Ik denk terug aan de wandeling door het musuem. Zie de volle gang weer, waar al die Japanners enthousiast luisterden naar de uitleg bij de schilderijen van Van Gogh. Dat is pas een beroemdheid. Dan schiet me een flard van de uitleg van de gids te binnen: “… verkocht slechts één schilderij tijdens z’n leven”.

Plots trekken de wolken weg uit m’n hoofd en breekt de voorjaarszon in me door. Wie ben ik om te zeuren over gebrek aan applaus, over te weinig bezoekers. Als Van Gogh was opgehouden omdat hij zo weinig verkocht, hadden we nooit zijn mooie schilderijen gekend.

Ik voel van binnen dat ik helemaal niet wíl stoppen, niet kan stoppen. Er is werk te doen! Ik wil bloggen, ik wil columns schrijven. Ik wil mensen in grote en kleine organisaties laten zien dat het anders kan. Dat de klant nog te vaak niet centraal staat. Ik wil de ambitieuze professionals laten zien dat ze niet alleen staan in hun strijd om de klant de aandacht te geven die nodig is. Ik móet doorgaan.

En hoe zit dat met jouw werk? Met jouw missie binnen je organisatie? Boek je te weinig voortgang? Vraag je je af waar je het voor doet? Laat de donkere wolken in je hoofd je niet afremmen, maar denk aan de zon. Aan de zonnige velden van Van Gogh. Denk aan het harde werk dat eerst nodig is, voordat de erkenning volgt. Aan het zaaien voordat je kunt oogsten. Laat je niet kisten, maar ga stug door. Dan zal de zon vanzelf weer gaan schijnen.

Ik besluit op m’n iPhone nog even een ander getal te controleren, dat van de positie van m’n ebook ‘De kracht van een klacht‘ op de ranglijst bij managementboek. Ik veer overeind: mijn ebook met columns staat in de top 180 van best-verkochte boeken. Een absoluut record. De zon breekt door op m’n gezicht. Ik ga nog lang niet stoppen!

Tagged